بعضی آدما یه موضوعی رو دقیق دنبال میکنن و توی همون حیطه متخصص میشن، فعالیت میکنن، دوست پیدا میکنن و هر بُعدی از زندگیشون مرتبط با همون زمینه‌ست.

اما بعضی‌ها نه، کوله‌شون رو برمیدارن و به هر حیطه ای سر میزنن و تجربه میکنن ، مشاهده میکنن و یه تیکه‌ای از هر تجربه رو توی کوله‌شون میندازن و به مسیرشون با یه منش کشف کننده ادامه میدن.

شما جزء کدوم گروهید؟ تاحالا بهش فکر کردید؟

ما توی این اپیزود درمورد این صحبت کردیم که چقدر قصه و روایت از تجربیاتمون داریم که برای ادمای دیگه تعریف کنیم؟ چقدر برای خودمون علاقمندی و سلیقه داریم که بتونیم توی گفتگوهامون خودمون رو بیان کنیم؟

چی میشه که آدم بی‌مزه‌ای میشیم؟

در ادامه درمورد این صحبت کردیم که وقتی ما هویتی رو برای خودمون تعریف میکنیم و اونو با خودمون توی روابطمون می‌بریم، میتونیم ویژگی‌ها و تجربیات مختلف رو مشاهده کنیم و اون‌هایی که باهامون هماهنگه رو برداریم.

اما وقتی هویت ما هربار در ارتباطمون متناسب با طرف مقابل تعریف میشه ما هربار تغییر رنگ میدیم و نمیدونیم واقعا کی هستیم!

بین گفتگوی ما در این اپیزود تکه‌هایی از مصاحبه عباس کیارستمی رو می‌شنویم و در آخر باهم آهنگ موج دریازده رو می‌شنویم با صدای اسحاق انور.

ما اغلب به “نگفتن” تشویق میشیم تا “گفتن”. شاید از ترس اینکه شرم رو تجربه کنیم، نمی‌گیم.

ما در “فضای سوم” جنبه ای از خودمون رو تجربه می‌کنیم که در فضای اول و دوم یعنی محل زندگی و محل کار شاید فرصت دیدنش رو نداشته باشیم

فضای سوم جاییه که با نقش‌ شغلی، خانوادگی یا القاب و سمت‌ها دیده نمی‌شیم بلکه این شانس رو داریم که خودمون رو بروز بدیم و ببینیم فارغ از هر مسئولیت و نقش‌ اجتماعی حال خودمون چطوره؟

در ادامه درمورد بودنِ امن و گفتگویانه برای دیگران صحبت کردیم.

ما گاهی نیاز داریم در یک جمعی احساسات درونی‌مون رو وسط بذاریم نه لزوماً برای اینکه جوابی بگیریم برای اینکه شنیده و درک بشیم و بتونیم خودمون رو در آینه ی دیگران ببینیم.

در آخر امیدواریم به بهونه ی شنیدن این پادکست به “فضای سوم” تو زندگیتون بیشتر دقت کنید و اگر ندارید حتماً برای خودتون ایجادش کنید.

باهم آهنگ سپیده‌دم از آلبوم سایه‌های خورشید احمد پژمان رو گوش دادیم و ذهن‌مون رو بردیم به جایی که دور از محدوده منطق، خیال کنه و بره به جایی که آهنگ اونو هدایت میکنه.

از حس و حالی که موقع گوش دادن به موسیقی پیدا میکنیم، گفتیم و درمورد این صحبت کردیم که هر اثری که خلق میشه حرفیه که خالق اثر سعی داره به شیوه‌ای اونو بیان کنه و فضاهای خالی، مجالی برای تخیل و برداشت آزاد مخاطبه؛ اثری که به شکلی مشارکتی بین خالق اثر و مخاطب تجربه‌ای متفاوت به وجود میاره.

تقلا برای پر کردن جاهای خالی و سکوت‌ها تمرکز رو از روی چیزی که میخوایم گفته و شنیده بشه برمیداره.

فاصله بین متن‌ها و سکوت بین صداهاست که باعث بروز اتفاق میشه.

علاوه بر اینا گفتیم که شیوه بیان احساسات و هیجانات میتونه کلامی نباشه و آمیختگی اون با هنر شاید حق مطلب رو در بروز اون احساسات عمیق بیشتر ادا کنه.

در نهایت به سکوت‌ها و جاهای خالی اهمیت بیشتری بدیم چون جاهای خالی توی زندگی به اندازه جاهای پر مهم و اثرگذارن.

بعد رسیدیم به موضوع نقد و نقدپذیری و زخم زدن با نقد. حتی اعتراف کردیم که از نقد ناراحت می‌شیم و در باره‌اش مفصل گپ زدیم. شاید اینجا مهم‌ترین نکته‌مون این بود که زبان نقد دعوت‌گرانه نیست. به تغییر دعوت نمی‌کنه بلکه باعث پوشیدن زره‌های دفاعی می‌شه.

از تمایزخواهی‌ها و تمایل به متفاوت بودنمون گفتیم:

 امیر از خاطرات مهد‌کودک‌اش گفت. (واقعا مهد کودک رفته) و یک جمله نغز با شیر و شعر. (ببینید می‌تونید پیداش کنید؟)

مهتا از علاقه به موتورسواری گفت. (سوال: مهتا موتور چه رنگی می‌خواد؟)

و درباره ریسک‌هایی که متفاوت بودن و خارج از عرف رفتن می‌تونه داشته باشه صحبت کردیم.

از ژاک لاکان و ژیل دولوز و نسیم نیکلاس طالب یاد کردیم و در نهایت درباره مسیرهای تعریف شده و تجربه‌گرایی در زندگی حرف زدیم.

خلاصه اگر اهل زدن به جاده‌خاکی هستید یا هیچ‌وقت به جاده خاکی نزدید این اپیزود برای شماست.

امیدواریم از این اپیزود خوشتون بیاد و لطفا با دوستانتون به اشتراک بگذارید.

از این روایت کوچک، گفت‌وگو شکل گرفت. رفتیم سراغ جبر و اختیار؛ این‌که چرا بعضی موقعیت‌ها را وقتی انتخاب می‌کنیم شیرین‌ترند و وقتی مجبوریم، حتی بهترینشان تلخ می‌شود. حرف زدیم از اینکه شاید بیشتر مردم صبح که از خواب بیدار می‌شوند قصد خراب کردن زندگی کسی را ندارند، و چطور پیش‌فرض نیک‌خواهانه می‌تواند راهی برای ساختن اتمسفر اعتماد باشد. تمرینی خیالی کردیم: خانه‌ای را وسط جنگل تصور کن… و ببین اگر آنجا تنها زندگی کنی، چه چیزهایی روزهای تو را تعریف می‌کند؟

اینجا به «اتمسفر» رابطه رسیده بودیم؛ اینکه انگار هر آدمی، اطرافش اتمسفری دارد. برای بعضی‌ها آلوده است و برای بعضی‌ها شفاف و پر اکسیژن. اینکه ما در ساخت چه اتمسفری مشارکت می‌کنیم؟

اگر دوست داری با ما از یک لحظه‌ی ساده به دنیای پرکشف رابطه‌ها، انتخاب‌ها و فضاها سفر کنی، این اپیزود را بشنو.

آهنگ‌ها:

موسیقی ابتدایی: ترانه شاعر - گلسا و محمد موسوی

موسیقی پایانی: بعضی وقت‌ها - کیوسک

خرید دوره ویدئویی مسترکلاس گفت‌و‌گو

در این پادکست گفتگوهای ما از پیش طراحی شده نیستن، ما فکر می‌کنیم خیلی چیزا وقتی گفته می‌شن که از قبل براشون برنامه ریزی نکردیم.

گفتگو در هر اپیزود جریان خودش رو خودش پیدا میکنه و میره به جایی که باید.

در این اپیزود ما (مهتا قربان‌نیا و امیر مهرانی) درمورد موضوعات مختلفی صحبت کردیم:

- چی می‌شد اگر بچه‌ها به دنیا میومدن و زندگی می‌کردن و با توجه به شخصیت یا موقعیت‌شون اسم‌شون رو خودشون انتخاب می‌کردن؟

- عضویت و دسته‌بندی به ما امکان پیش‌بینی و کنترل موقعیت رو میده، آیا همه چیز رو میشه پیش‌بینی کرد؟

- قدم زدن توی مه، تلاش برای تشخیص مسیره نه تلاش برای حذف مه. ما معمولاً تو این مواقع چیکار می‌کنیم؟

- برچسب زدن روی آدم‌ها و تقسیم‌بندی اون‌ها چطور جهانشون رو تحت تاثیر قرار میده؟

- روایت ما و تعریف متفاوت‌مون از مسئله چه تاثیری روی قضاوتمون نسبت به نتیجه‌گیری داره؟

در نهایت باهم از بمرانی گوش میدیم احتمالاً احتمالاً قهرمانی در کار نیست …

اگه این گفتگو به نظرتون جالب بود با بقیه هم به اشتراک بذارید و اگه پیشنهادی داشتید برامون بنویسید.

در این روزهای سخت و بحرانی ما آشناترین غریبه‌ها نسبت به هم هستیم. این روزها ما در ترس‌ها، نگرانی‌ها و ابهام‌هایمان با هم مشترکیم و به‌واسطه همین اشتراک ناخوشایند است که می‌تونیم یکدیگر را درک کنیم.

روز شنبه ۲۴ خرداد، یک روز و نیم پس از حمله اسرائیل و بعد از یک اطلاع‌رسانی جمع و جور در کانال تلگرام، با حدود ۳۰ نفر دیگر در یک دورهمی آنلاین جمع شدیم و درباره تجربه و حال و هوامون از موقعیت فعلی با هم حرف زدیم. گفت‌وگو می‌تواند به‌مثابه درمان باشد. یعنی وقتی می‌توانیم به هم عمیقا گوش بدهیم و فضایی ایجاد کنیم برای گفتن و شنیدن بدون ترس از قضاوت شدن.

این اپیزود برشی از صحبت‌های من است در همان برنامه. نکاتی که شرح داده‌ام مبتنی بر کتاب وقتی چیزها فرو می‌پاشد از پما چادرون است. امیدوارم، برای این روزها کمی کمک کننده باشد.

برای مطلع شدن از دورهمی‌های بعدی (اگر زنده بودیم) در کانال تلگرام عضو باشید.

کانال تلگرام

در این اپیزود توجه‌تون را به سمت اتمسفری که اطراف شماست می‌دهم. هوای رابطه با شما چطوره؟ پاکه؟ سمیه؟ راحت می‌شه درش نفس کشید یا نه؟

چرا شرایط و تغییراتی که در کنترل ما نیست، چنان تأثیر عمیقی بر احساسات و تفکراتمان می‌گذارد؟

با نگاهی به بینش‌های فلسفه شرقی و کتاب "وقتی همه چیز به هم می‌ریزد" نوشته پما چودرون، چهار دوگانه‌ی اصلی که منشاء رنج هستند را بررسی می‌کنیم: لذت و درد، ستایش و سرزنش، شهرت و رسوایی، و سود و زیان. از طریق روایت تجربیات واقعی در محیط کار و زندگی، به موضوعاتی چون "دیده نشدن"، "خشم فروخورده" و "فشارهای اقتصادی" می‌پردازیم و تأثیر آنها را بر زندگی روزمره بررسی می‌کنیم.

تلاش کرده‌ام تا در این اپیزود به جای ارائه راه‌حل‌های ساده و فوری، نگاهی عمیق‌تر به ریشه‌های رنج و چگونگی مواجهه با آن داشته باشم. در شرایطی که همه چیز مه‌آلود به نظر می‌رسد، شاید به جای تلاش بی‌پایان برای کنترل، بتوانیم راهی متفاوت برای زیستن پیدا کنیم.

امیدوارم این اپیزود برای همه کسانی که می‌خواهند درک بهتری از خود و شرایط پیرامونشان داشته باشند، بتواند روشنگر باشد و دیدگاه متفاوتی برای مواجهه با چالش‌های زندگی ارائه دهد.

از اسما بابت ۲۰۰ هزارتومان و مهدیار و مهتاب بابت هر کدام ۵۰۰۰۰ تومان دونیت ممنونم.

نهادینه شدن پدیده‌ها در جوامع انسانی رو از طریق میزان تکرار گفتگو درباره اون پدیده‌ها بین آدم‌ها می‌توانیم شناسایی کنیم. امروز کلمات هوش مصنوعی، پرامپت (Prompt) و بات و به نمایندگی تمام هوش مصنوعی‌ها، Chatgpt در گفتگوهای روزمره ما وارد شده و زندگی ما امروز تحت تاثیر عمیق وجود هوش مصنوعی است.

ما شاید نوع تازه‌ای از رقابت و حتی جنگ در جهان هستیم که مفهوم قدرت را بازتعریف کرده و آن دسترسی به مدل‌های قوی‌تر هوش مصنوعی و قدرت پردازش است. همانطور که ظهور Deepseek امپراطوری Chatgpt و شرکت Nvidia را به چالش کشید.

در چنین شرایطی که به‌نظر می‌رسد مدل زندگی ما دستخوش تغییرات اساسی می‌شود پرسش‌هایی وجود دارد که باید به آنها فکر کرد:

• در دنیای هوش مصنوعی ما چه کسی هستیم و چطور تعریف می‌شویم؟

• شیوه یادگیری ما چطور تحت تاثیر قرار می‌گیرد؟

• با در دسترس بودن هوش مصنوعی و دسترسی گسترده به دانش و اطلاعات قدرت حل مسئله ما چطور تعریف خواهد شد؟

• و …

در این اپیزود درباره شیوه استفاده خودم از هوش مصنوعی صحبت کردم و مشاهداتی را با شما به اشتراک گذاشته‌ام که در دید من جزو روندهای پدیدار شونده در زندگی فردی و اجتماعی ما است.

پیش از شروع:

از مهدیار، محسن و رضا سلیم پور بابت دونیت به ترتیب ۵۰، ۲۵۰ و ۱۵۰ هزار تومان ممنونم.

درباره این اپیزود

وقتی بچه بودم عاشق این بودم که برق برود. در تاریکی، کنار هم پاسور بازی می‌کردیم و من همیشه برنده می‌شدم. سال‌ها بعد، خودم پدر شدم و گاهی در بازی می‌باختم تا دخترم لذت برنده شدن را تجربه کند. و حالا، در آخرین لحظات با پدرم، همه این خاطرات در یک آغوش به هم گره خورده‌اند.

در این اپیزود، روایتی شخصی را می‌شنوید از تجربه سوگواری و دگرگونی‌های عمیقی که فقدان در ما ایجاد می‌کند. از لحظاتی می‌گویم که زمان در هم می‌پیچد، نقش‌ها عوض می‌شوند و معنای قدرت در پذیرش آسیب‌پذیری بازتعریف می‌شود.

چطور می‌توان با نبودن کسی که همیشه بود کنار آمد؟ چگونه می‌توان در جهانی که با فقدان به چالش کشیده شده، معنا را از نو ساخت؟ و شاید مهم‌تر از همه، چطور می‌توان پذیرفت که گاهی در اوج غم می‌خندیم و در اوج خنده غمگین می‌شویم - درست مثل روزی که یک موش به من درس بزرگی از زندگی داد.

این روایت، داستان پیوندهایی است که با رفتن عزیزان‌مان پایان نمی‌یابند، بلکه شکلی تازه به خود می‌گیرند.

بخشی از متن پادکست:

به مفهوم خدا فکر کنید. انسان‌ها با او حرف می‌زنند اما او همواره ساکت است. خدا انگار هزاران سال قبل حرف‌هایش را زده است. حالا اگر بخواهد چیزی بگوید شاید نشانه‌ای سر راه‌مان قرار دهد و ما انسان‌های جدا افتاده باید خودمان نشانه‌ها را ببینیم و به آن معنا دهیم. به‌همین دلیل است که وقتی هرکداممان بر صندلی خدا بنشینیم دیگر مسئولیتی برای شنیدن احساس نمی‌کنیم. انگار نقشمان می‌شود فرمانده و دیگران باید فرمانبردار باشند. این کار دیگران است که از میان جملات و گفته‌های ما به تفسیرهایی برسند که قرار است همانی باشد که می‌خواستیم بگوییم.

ثبت‌نام در دوره دوم مستر کلاس گفتگو

برای ثبت‌نام در مستر کلاس گفتگو می‌توانید از روش‌های زیر استفاده کنید:

• به سایت دیالوگ استودیو بروید و فرم را پر کنید.

• در اینستاگرام اکانت dialoguestudio_org را دنبال کنید و دایرکت بدهید.

با اینکه به‌تازگی پدرش را از دست داده بود، اما در این گفتگو حضور داشت و ازش بسیار سپاس‌گذارم.

تکتم جایی در گفتگو توضیح می‌ده که از وقتی خودش رو شنید، زندگی برایش دوباره معنا شد.

در جهانی که غالباً تحت تأثیر داستان‌های موفقیت و دستاوردهای برجسته قرار دارد، در فصل نامرئی‌ها به دنبال گفتگو درباره تجربیات روزمره هستم. مهمانان من از خود مخاطب‌های پادکست و افرادی است که ممکن است به‌شکل اتفاقی با آنها آشنا شوم و در هر گفتگو ممکن است بینش‌هایی را ارائه دهند که روایت‌های متعارف را به چالش بکشد.

هر قسمت نه تنها برای به اشتراک گذاشتن داستان‌ها طراحی شده است بلکه برای پرورش دیالوگ و تأمل نیز هست. من معتقدم که درک از طریق ارتباط حاصل می‌شود و با گوش دادن به این روایت‌ها، می‌توانیم عمیق‌تر یاد بگیریم. گفتگوهای من هدف دارند تا درس‌هایی را که آموخته شده، چالش‌هایی را که مواجه شده‌ایم و لحظات روشنی را که درک ما از خودمان و یکدیگر را شکل می‌دهد، کشف کنند.

در این اپیزود با علی درباره موضوع‌های زیر گفتگو کردیم:

• اثر تمرین شنیدن در ارتباط با دخترش

• تجربه رنج‌آور شنیدن نشدن در محیط کار

• تلاش برای توصیه به دیگران درباره اهمیت مهارت شنیدن و در عین حال اثر مخرب توصیه

• شنیدن نیازهای برآرده نشده افراد

در جهانی که غالباً تحت تأثیر داستان‌های موفقیت و دستاوردهای برجسته قرار دارد، در فصل نامرئی‌ها به دنبال گفتگو درباره تجربیات روزمره هستم. مهمانان من از خود مخاطب‌های پادکست و افرادی است که ممکن است به‌شکل اتفاقی با آنها آشنا شوم و در هر گفتگو ممکن است بینش‌هایی را ارائه دهند که روایت‌های متعارف را به چالش بکشد.

هر قسمت نه تنها برای به اشتراک گذاشتن داستان‌ها طراحی شده است بلکه برای پرورش دیالوگ و تأمل نیز هست. من معتقدم که درک از طریق ارتباط حاصل می‌شود و با گوش دادن به این روایت‌ها، می‌توانیم عمیق‌تر یاد بگیریم. گفتگوهای من هدف دارند تا درس‌هایی را که آموخته شده، چالش‌هایی را که مواجه شده‌ایم و لحظات روشنی را که درک ما از خودمان و یکدیگر را شکل می‌دهد، کشف کنند.

در این اپیزود با لیلا ساکن آلمان درباره تجربه شنیدن، شنیدن نشدن و نشنیدن گپ زده‌ام. لیلا قصه‌ها و تجربیات جذاب و قابل تاملی را بیان کرده.

این اپیزود، اپیزود پایانی فصل دوم پادکست مربی است. پایان فصل دوم به این معنیه که بعد از وقفه‌ای حدود یک ماهه مجدد روند انتشار پادکست‌ها را شروع می‌کنم.

درباره توقف دادن

من فکر می‌کنم وقتی در روند انجام کاری توقف نمی‌دیم، کم‌کم درگیر مسئله فقط انجام دادن می‌شیم. فقط انجام دادن تبدیل می‌شه به یک امر بدیهی و امر بدیهی چیزیه که ما در موردش فکر نمی‌کنیم. در روند کار و زندگی ما هر از گاهی به توقف‌ها نیاز داریم. توقف شبیه پیاده‌شدن از قطار سریع‌السیره.

توقف به‌نظرم کارکردی داره برای دوباره دیدن. توقف ممکنه باعث بشه کارهای جدیدی انجام بدیم، تغییراتی در روند قبل ایجاد کنیم یا ممکنه هیچ تغییری ندیم. اما هر کدوم از این‌ها که باشه معنیش اینه که ما برای قدم بعدی، چه از جنس تکرار باشه و چه از جنس تغییر، تصمیم گرفتیم.

آهنگ انتهای اپیزود از گروه A-HA با عنوان True North

متن آهنگ:

As the crow flies
In a line from A to B
No more false starts
Just find your way to me

Due north
You just have to believe

And sail to the end of the world
But good sailors always return
So, hold on to hope and
Pray there will be
Fair wind and following sea

As the tide is turning
And I am far from shore
You're the nighttime beacon
Guiding me to port

Due north
My true
True north
We just have to believe

And sail to the end of the world
A good sailor always returns
So, hold on to hope and
Just pray there will be
Fair winds and following seas

Windward turns are how we learn
How to be free

And through the dark
We will sail by the stars
On fair wind and following sea
True north

قبل از شروع:

اگر از محتوایی که تولید می‌کنم استفاده می‌کنید و براتون کار می‌کنه، می‌تونید دونیت کنید و با یادگیری خودتون به توسعه آموزشی در فضاهای دیگر هم کمک کنید. مبالغی که دونیت می‌شود را من صرف هزینه‌های آموزش عام‌المنفعه می‌کنم.

می‌خوام دونیت کنم

موضوع این اپیزود

• وضعیت کتاب در جهان به چه سمتی می‌رود؟

• تجربه مطالعه با وجود انواع محتوا چه چیزی به ما می‌گوید؟

• وجود حس اضطرار و عقب ماندن چطور باعث می‌شود روند یادگیری ما مختل شود؟

• مفهوم Second Brain چیست و چطور به یادگیری کمک می‌کند؟

• متد Zettelkasten چیست و چطور یادگیری را عمیق می‌کند؟

• شیوه من برای مطالعه کتاب‌های تخصصی و عمومی

از پادکست: دو سیکل مطالعه کتاب برای من

برای خوندن کتاب‌ها دو سیکل رو طی می‌کنم و از چهار ابزار استفاده می‌کنم:

در چرخه اول که مطالعه کتاب هست از سه ابزار مداد، ماژیک مارکر و استیکی نوت استفاده می‌کنم. کتاب رو که شروع می‌کنم هر عبارت یا پارگرافی که برام مهم هست رو با مارکر هایلایت می‌کنم. موضوع اینه که صرفا هایلایت کردن کمکی به فهم و یادگیری نمی‌کنه. یعی اگر هایلایت می‌کنیم که صرفا بدونیم این بخش مهمه، اثری نخواهد داشت و بعدا فراموش می‌کنیم که چرا این بخش مهم بوده. بنابراین اینجا استیکی نوت و مداد اضافه می‌شن و من روی استیکی‌نوت‌ها می‌نویسم که این بخش چرا برام مهم بوده، چه موضوع دیگه‌ای رو به ذهنم آورده یا در ارتباط با چه موضوع دیگری هست که در یک کتاب یا جای دیگه خواندم یا دیدم. این یادداشت کمک می‌کنه که من ارتباط موضوع رو با چیزهایی که در ذهنم دارم برقرار کنم.

به‌نظرم یک خطایی که ممکنه در مطالعه گرفتارش بشیم اینه که فرض کنیم چیزی که الان برامون مهمه رو باید به نحوی نگهش داریم. اما نگه‌داری اون چیزی که در کتاب نوشته شده اهمیتی نداره بلکه برداشت شما و ارتباطش با موضوع‌های دیگه‌ای که در ذهنتون دارید مهمه.

تصویری از شبکه یادداشت‌های به‌هم پیوسته

دریافت ابزار رایگان Obsidian

راهنمای متد Zettelkasten

ممنون از پوزیدون که ۲۵ فنجان قهوه دونیت کرد و نوشته:

دمت گرم که همیشه عالی هستی!

مبالغی که شما دونیت می‌کنید رو من صرف هزینه‌های توسعه آموزشی عام‌المنفعه خواهم کرد. اگر از محتوایی که تولید می‌کنم استفاده می‌کنید و براتون کار می‌کنه، می‌تونید دونیت کنید و با یادگیری خودتون به توسعه آموزشی در فضاهای دیگر هم کمک کنید.

می‌خوام دونیت کنم

در این اپیزود توضیح دادم که ما باید به ورودی‌های اطلاعاتی و فکریمون توجه کنیم به این دلیل که ورودی‌ها ما جهان ما (فهم ما) و رفتارها و انتخاب‌های ما را می‌سازند. وقتی به ورودی‌ها توجه می‌کنیم با پرسش‌های زیر روبرو می‌شویم:

جهان اکنون تو از چه چیزهایی شکل گرفته؟

تو در این جهان اکنون چطور آدمی هستی؟

تو انتخاب می‌کنی چطور آدمی باشی؟

با انتخابت چه چیزهایی را در جهانت تغییر می‌دهی؟

همینطور توضیح داد‌ه‌ام که چطور روابط، الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی و فرهنگی که درش قرار داریم جهان ما را شکل می‌دهد و در جهانی پر از شلوغی و هم‌همه که هر روز به ما می‌گه بدو، برس و به‌دست بیار ما نیاز داریم این سوال مهم را از خودمان بپرسیم که انتخاب می‌کنیم چطور آدمی باشیم؟ انتخاب می‌کنیم چه کسی باشیم؟

مهدی ۵۰ فنجان قهوه به مبلغ ۷۸۰ هزار تومان دونیت کرده که خیلی ازش ممنونم. همینطور از میت که ۵ فنجان قهوه به مبلغ ۱۰۵ هزار تومان دونیت کرده.

مهدی نوشته:

دمت گرم و ممنون که می‌نویسی مربی ❤️ به امید دیدار و خوردن یه قهوه.

و میت نوشته:

ممنونم که با مشعل که در دستتون ، مسیر پیش روی خیلی‌ها رو روشن میکنین، پایدار و سلامت باشین💐

اگر از محتوایی که تولید می‌کنم استفاده می‌کنید و براتون کار می‌کنه، می‌تونید دونیت کنید و با یادگیری خودتون به توسعه آموزشی در فضاهای دیگر هم کمک کنید.

می‌خوام دونیت کنم

ماجرای از نیوزلند تا خاکباز

این اپیزود یک مموآر و خود نوشت است درباره تنها ماندن، نیاز به حرف زدن به‌عنوان یک تلاش مستمر در مسیر زندگی و به‌پرسش کشیدن افسانه‌های پیدا کردن خود حقیقی و مواردی از این دست.

در خلل گوش دادن به این اپیزود شما با این سوال روبرو می‌شوید که شما چه روایتی دارید می‌سازید و چه روایتی می‌خواهید بسازید؟

چطور به‌شکل مستمر تلاش می‌کنید که با دیگران ارتباط برقرار کنید؟

بیشتر از اینکه بخوام این اپیزود را توضیح بدهم باید آن را گوش کنید. مثل همیشه از خلل، قصه‌ها و خاطره‌ها سعی کردم درباره نیاز مستمر به حرف زدن و در ارتباط بودن را توضیح دهم.

از متن پادکست:

ما برای پدیدار شدن در قصه تازه، باید در قصه فعلی بمیریم. یعنی از روایت امروز رها شویم. یعنی ارتباط‌های تازه بسازیم. مثل کسی که پس از سال‌ها از همسرش جدا شده است. او تا وقتی در قصه فعلی نمی‌رد و به جریان روابط تازه و محیط‌های تازه نپیوندد در قصه‌ای تازه متولد نخواهد شد. آدم‌ها با تغییر شرایط و با تغییر روابط خیلی وقت‌ها در قصه‌های همیشگی‌شان می‌مانند. در همان‌جا با دیگران می‌جنگند، انتقام می‌گیرند و خیال خودشان را راحت می‌کنند حال که دیگر بازیگران قصه وجود ندارند. آنها فرصت پدیدار شدن را از خود می‌گیرند.

در میان تمام گفته‌ها و قصه‌ها و روایت‌ها ما درگیر افسانه‌هایی هستیم که گرفتارمان می‌کند. مثلا افسانه تنهایی بنیادین. افسانه‌ای که می‌گوید ما انسان‌ها موجوداتی محدود و محصور در جهان آگاهی خودمان هستیم. افسانه‌ای که به ما می‌گوید تو مستقل از روابط‌ات هستی. تو جهانی داری درون خودت که باید آن را کشف کنی و اگر آن را کشف کنی زندگی‌ات شیرین می‌شود. حال‌که شاید همین افسانه مسیر جستجوی ما را به خطا می‌برد. همین می‌شود که سال‌ها می‌گردیم و دست خالی می‌میریم. این افسانه ما را تشویق می‌کند که به این فکر کنیم که در پایان زندگی‌مان چه‌کاری کرده باشیم رضایت داریم. ما به این سوال هر پاسخی بدهیم خطا است...

امیر جان خیلی ممنون بابت اپیزودهای خوبت کاش بشه یا روز حضوری باهم بریم کافه

خوشحال می‌شم که بابت زمانی که می‌گذارم شما هم دونیت کنید و من مبالغی که از این طریق جمع می‌شه را هزینه توسعه آموزشی برای افراد و گروه‌های دیگر خواهم کرد.

می‌خوام دونیت کنم

در این اپیزود:

امید موضوعی است که ریشه در تاریخ انسان دارد. از جایی که انسان با مفهوم آینده بیشتر آشنا شد و فهمید که کارهایش فردا را تحت تاثیر قرار می‌دهد. این فردا می‌توانست فردای زمینی‌اش باشد یا بشارت و تهدیدی که در راستای رودهای روان و آرامش ابدی بوده یا آتش و سوختنی پایان‌ناپذیر در جهنم.

امید مسئله‌ای است که مفهومش در طول زمان به فضیلت اخلاقی میل کرده. انگار که امیدوار بودن بخشی از خصایص پسندیده انسانی است. از زمان گسترش ادیان و شکل‌گیری مفهوم جهان پس از مرگ مسئله امید هم به‌شیوه‌ای که ما امروز درک می‌کنیم پررنگ‌تر شده. فیلسوفان مسیحی مثل سنت آگوستین و توماس آکوئیناس امیدواری را از فضیلت‌های فرد با ایمان می‌دانستند. در واقع چنین نگرشی به امید درباره داشتن دانش و آگاهی نبوده و نیست و آن را می‌توان بخشی از یک ایمان اجباری دانست. از منظر دین و فضیلت اخلاقی اگر به مسئله امید نگاه کنیم به‌نظر می‌رسد چنین تعریفی از امید کمک می‌کرده یا می‌کند که با رنج‌هایی که پیروان یک مکتب متحمل می‌شدند یا می‌شوند بتوانند کنار بیایند و البته همینجا مفهومی به اسم امید تبدیل به ابزاری برای قدرت‌ورزی و هدایت افراد و توده به سمت خواست‌های حاکمان قدرت می‌شود. در واقع حاکمان و قدرتمندان به‌نظر می‌رسد برای کنترل بیشتر جامعه تحت حکم‌رانی‌شان بیشتر به مفهوم امیدواری به‌عنوان فضیلت اخلاقی نیاز داشتند و دارند تا بتوانند رفع کاستی‌های همیگشی را به جایی برای آینده حواله دهند.

در این اپیزود درباره تعریفی از امیدواری صحبت کرده‌ام که نه‌تنها سازنده نیست که می‌تواند مخرب باشد. با خاطراتی از کودکی‌ام، قصه ۳۳ معدنچی شیلیایی، تعریف چارلز سیندر و دیگر متفکران از امید، سعی کرده‌ام توضیح بدم که با امیدواری و ناامیدی چه کنیم.

موزیک‌هایی که در این اپیزود به‌ترتیب استفاده شده:

- قطعه Exciles Pt. 5 از Max Richter

- قطعه Exciles Pt. 14 از Max Richter

- قطعه Wind Song از Ludovico Einaudi

- قطعه The Last Samurai Suite Part 3 از Hans Zimmer

- آهنگ Angles on Earth از گروه Marillion

برای پیش‌ثبت‌نام در مستر کلاس گفتگو از این لینک استفاده کنید:

پیش‌ثبت‌نام مستر کلاس گفتگو

منابع مورد استفاده برای این اپیزود:

کتاب امید نوشته استان ون هوفت ترجمه مهدی نصراله زاده

مقالات:

https://plato.stanford.edu/entries/hope

Blind Pessimism and the Sociology of Hope

Michael Milona, Philosophy of Hope - PhilPapers

متن آهنگ پایانی از گروه Marillion

The angels in this world are not in the walls of churches

The angels in this world are not in the walls of churches

The angels in this world are not on the walls of churches

The heroes in this world are not in the hall of fame

The angels in this world are not in the walls of churches

I saw a man paint a woman on the wall

Mask on her face, screen over her eyes

Hospital clothing, worried and exhausted

A thing of beauty, a thing of care

Pure class right there, right there

The angels in this world are not in the walls of churches

The angels in this world are not in the walls of churches

The angels in this world are not rendered in bronze or stone

The heroes in this world, working while we’re all sleeping

She wrapped her arms around me

He wrapped his arms around me

She wrapped her arms around me

He wrapped his arms around me

An angel here on earth came down here

To carry me home

To carry me home.