• دریافت ۳۲ ویدیو برای آموزش تئوری رویکردها، مهارت‌ها و موقعیت‌های گفتگو

• شرکت در چهار جلسه آنلاین جمعی برای تحلیل کیس‌های واقعی گفتگو و بررسی ابزار و نکات مربوط به آن

• انجام تمرینات گروهی - فردی مرتبط با موضوعات کلاس

سرفصل هایی که تو این دوره بهشون می پردازیم چیه؟

• شناختن و به کارگیری مهارت های گوش دادن عمیق به یکدیگر، کنجکاوی و پرسشگری

• دوباره دیدنِ نمودهای تعصب در گفتگوها و تعاملات

• چگونگی توجه دادن به امکان ها به جای تمرکز بر مشکل ها

• تقویت ذهنیت گفتگو محور در فضای ارتباطی خود با دیگران

• شناسایی احساس شرم به عنوان عامل محدود کننده گفتگوها

• راه های خروج از کل کل و مجادله در تعاملات

• چگونگی اعتماد ساختن و ایجاد توافق به جای تعارض های تکرارشونده

• دوباره دیدن باورها و پیش فرض هایی که الگوی گفتگوهامون رو شکل داده

• تفاوت نقد کردن و تخریب کردن

• تغییر بستر گفتگو و چگونگی چارچوب بندی مجدد مکالمات

• در نهایت شنیدن قصه گفتگوهای خود یک بار دیگر با صدای بلند و گرفتن بازخورد از نگاه های متفاوت دیگران میتونه آگاهی متفاوتی از سبک گفتگو کردنتون بهتون بده.

برای دریافت اطلاعات بیشتر دوره، به تلگرام پشتیبانی @thecoach_support پیام بدین همچنین می‌تونید به صفحه دیالوگ استودیو در اینستاگرام به ادرس dialoguestudio_org‌ دایرکت بدید.

شما می‌تونید از طریق دکمه زیر در سایت مربی دوره ها و کلاس‌های رایگان رو مشاهده کنید

دوره ها و کلاس های رایگان

علاوه بر اون میتونید از طریق دکمه زیر به مینی‌دوره های رایگان بات تلگرام مربی - مثل چگونه آدم مزخرفی باشیم! - دسترسی پیدا کنید

بات تلگرام مربی

گاهی وقتا آدم احساس می‌کنه انگار از خودش جدا شده. انگار فقط داره روزها رو رد می‌کنه بدون اینکه واقعا "حاضر" باشه. این جداافتادگی فقط یه حس نیست، می‌تونه نشونه‌ی فعال بودن سیستم دفاعی بدن باشه، چیزی که نظریه‌ی پلی‌ویگال بهش پرداخته.

نظریه پلی‌ویگال می‌گه وقتی بدن احساس خطر می‌کنه، ارتباط، اعتماد و حتی بیان احساسات سخت می‌شن.

ما می‌خوایم چند شب در کنار هم، توی فضایی امن، درباره‌ی این تجربه‌ها حرف بزنیم، وقتی با حرف زدن رنج رو تقسیم می‌کنیم، سبک‌تر میشیم واون رنج قابل تحمل‌تر میشه و گاهی همین لحظات کوچیک برای به اشتراک گذاشتن گوشه‌ای از تجربیات و احساسات درونی‌مون با دیگران نجات‌بخش‌ترینه.

در این جلسه مهتا قربان‌نیا که نوشته‌هاش رو در بخش سرنخ می‌خونید من را همراهی خواهد کرد و همینطور بهار مصباحی محقق حوزه روانکاوی و مربی یوگا بهمون می‌پیونده. در این جلسات تمرین‌های بدنی و بازگشت به بدن انجام خواهیم داد، درباره احساس‌ها و موقعیت‌هایمون حرف می‌زنیم و روایت‌هامون رو به‌اشتراک می‌گذاریم، موسیقی گوش می‌دیم و از بودن در کنار هم قدردانی می‌کنیم.

ما سه جلسه رو برنامه‌ریزی کردیم که در تاریخ‌های ۲۱ و ۲۸ تیر و ۵ مرداد از ساعت ۱۹:۳۰ تا ۲۱:۳۰ برگزار می‌شه.

بیاید در کنار هم باشیم تا جمع بودن و ارتباط رو دوباره تجربه کنیم. حضور در این شب‌نشینی‌ها هزینه‌ای ندارده و فقط برای حضور روی دکمه زیر بزنید و ثبت‌نام کنید.

ثبت‌نام

در صورت تمایل به شرکت در این دورهمی بعد خرید بلیت ورودی به شماره کارت زیر

5022291532032032

نام و نام خانوادگی و تصویر فیش پرداختی رو به شماره تلگرام زیر ارسال کنید:

09300161339

🔻از آنجایی که ظرفیت این دورهمی محدوده زودتر نسبت به ثبت نام اقدام فرمایید🔻

سلام،

ما مجموعه‌ای از برنامه‌ها را برای دیالوگ استودیو برنامه‌ریزی کرده‌ایم که از طریق این برنامه‌ها (دوره‌ها، ایونت‌ها و محتوا) بتونیم اهمیت گفتگوی عمیق رو در جامعه گسترش بدیم و افراد بیشتری رو دعوت کنیم به اینکه درک کنند گفتگو داشته‌ای قدرتمند برای ایجاد تغییره.

بعد از شروع برنامه‌های دیالوگ استودیو با مستر کلاس گفتگو که الان به پایان دوره اولش داره می‌رسه، اولین ایونت را برنامه‌ریزی کردیم و قراره دور هم فیلم Carnage اثر قابل تامل پولانسکی رو با هم تماشا کنیم و از منظر گفتگو این فیلم رو بررسی کنیم.

قرار نیست که صرفا درباره فیلم حرف بزنیم بلکه در این رویداد روشی را خواهید آموخت به اسم Dialogue Mapping که کمک می‌کنه تحلیل عمیقی روی محتوای کلام شخصیت‌های فیلم داشته باشیم و از این طریق ببینیم چطور پیش‌فرض‌ها و شیوه گفتگو می‌تواند سرونوشت نتایج را تحت تاثیر قرار دهد.

این برنامه پنج‌شنبه ۱۹ مهرماه از ساعت ۱۵ تا ۱۸ به‌شکل حضوری(خیابان ولیعصر، بالاتر از نیایش، خیابان نجف دریابندری) برگزار می‌شه. برنامه‌های دیالوگ استودیو به‌شکل گفتگوی گروهی پیش می‌ره و مبتنی بر نظرات یک‌نفر نیست.

برای ثبت‌نام به اکانت اینستاگرام دیالوگ استودیو @dialoguestudio_org دایرکت بدین و به دوستان علاقمندتون هم معرفی کنید.

ظرفیتمون برای این برنامه فقط ۳۵ نفر است.

And sail to the end of the world

But good sailors always return

So, hold on to hope and

Pray there will be

Fair wind and following sea

اون بخش ملوانان حرفه‌ای همیشه باز می‌گردند در این آهنگ توجهم رو جلب کرد. به همین دلیل این آهنگ رو برای پایان فصل دوم انتخاب کردم.

از مسیری که در این سال‌ها طی کردم یکی از بزرگترین درس‌هایی که گرفتم این بود که کارها انگار جایی برای من تمام می‌شوند و من علاقه‌ای به ادامه دادن ندارم. درس مهم این بود که ممکنه من علاقه‌ای نداشته باشم که کاری را ادامه بدهم اما جریانی که به‌راه می‌اندازی از یک‌جایی به بعد فقط مال تو نیست. مثلا درباره دوره شناخت توانایی‌ها که در سال‌های قبل برگزار می‌کردم و متوقفش کردم امروز می‌تونم اعتراف کنم که این کار از رویی دیگر اشتباه بود به‌این دلیل که جریانی که شکل می‌گیره و افراد بیشتری درش مشارکت دارند صرفا مالکیتش با یک نفر نیست. درست مثل یک شرکت که ممکنه بنیان‌گذاری داشته باشه اما بعد از چند سال محصول و شرکت مالک‌های بیشتری از مالک اصلی (منظور بعد حقوقی نیست) خواهند داشت که شامل کارکنان و مشتریان می‌شود.

درباره سایت thecoach هم اتفاقی که افتاد همین بود که انگار مدتی نمی‌خواستم چیزی بنویسم و البته در مدتی که چیزی نمی‌نوشتم هم پیغام‌هایی می‌گرفتم که چرا چیزی نمی‌گی. حالا موضوع این نیست که مثلا حرف‌های من طلایی بود یا چیز خاصی می‌گفتم موضوع این بود که جریانی که شکل می‌گیره رو تو نمی‌تونی یا شاید نباید بهش خودخواهانه نگاه کنی و متوقف کنی. اگر اینجا خودم رو یک ملوان بنامم، چیزی که یاد گرفتم اینه که برگردم. برگردم و چیزهایی که از سفرها فهمیده‌ام رو به دیگران هم منتقل کنم.

در دو سه سال گذشته (احتمالا اثر سن است) به این موضوع توجه کردم که افراد جوان‌تر باید بتوانند کارهایی رو دست بگیرند و جریان‌های شکل گرفته را ادامه بدهند. الان در رویارویی با جوون‌ترهای مشتاق من هم سر ذوق میام و انرژی می‌گرم برای اینکه کارهای بهتری انجام بدم.

خلاصه بخوام بگم همکاری دارم - مهتا قربان‌نیا- که در سه‌سال گذشته کنارم بوده و غیر از پروژه‌های سازمانی دغدغه جدی در حوزه‌های مفاهیمی داره که اینجا درباره‌اش نوشتم. در طول این سه سال شاید اگرچه به‌نظر برسه که من تجربه کاری بیشتری از او دارم اما موقعیت‌های زیادی بوده که ازش واقعا یاد گرفتم و بازخوردهای ارزشمندی بهم داده. حتی جاهایی من رو با اشکالات خودم روبرو کرده. گپ و گفت‌هایی که داشتیم منجر به این شد که حتما نوشته‌ها و دیدگاه‌هاش رو با دیگران هم به‌اشتراک بگذاره و این جریان و مسیر رو آغاز کنه و ادامه بده.

به همین دلیل در سایت thecoach.ir بخشی رو ایجاد کردم با عنوان ســـرنـــــخ که نوشته‌های مهتا رو در این بخش می‌تونید بخونید. یادداشت‌ها و سرنخ‌هایی که مهتا می‌ده را روزهای چهارشنبه (دو هفته یک‌بار) دریافت خواهید کرد.

من تمرکزم را برای فصل جدید پادکست می‌گذارم و یک خبرنامه ماهانه از من دریافت خواهید کرد و زمانی هم برای سر و سامان دادن به‌نوشته‌ها برای شکل‌گیری کتاب بعدی می‌گذارم.

برای thecoach.ir که حالا چیزی حدود ۱۶-۱۷ سال از عمرش می‌گذره مشتاقم که کم‌کم به جایی تبدیل بشه که افراد دغدغه‌مند بتونن خودشون، دیدگاه‌هاشون و تجربیاتشون رو با دیگران به‌اشتراک بگذارند و اینجا در طول زمان کم‌کم فقط سایت شخصی من نباشه.

حتما از نوشته‌ها و مطالب مهتا استفاده خواهید کرد. مطلب اولش رو که قبلا منتشر شده بود می‌تونید بخونید.

ممنونم از سعید پ بابت صد هزار تومان دونیت و نوشته: خداقوت و دمت‌گرم. (ممنونم سعید عزیز)

مبالغی که شما دونیت می‌کنید صرف هزینه‌های توسعه آموزشی عام‌المنفعه و امور خیریه خواهد شد. اگر از محتوایی که تولید می‌کنم استفاده می‌کنید و براتون کار می‌کنه، می‌تونید دونیت کنید و با یادگیری خودتون به توسعه آموزشی در فضاهای دیگر هم کمک کنید. گزارش هزینه‌ها را در اختیار شما قرار خواهم داد.

می‌خوام دونیت کنم

قابل توجه: در سایت دو بخش اضافه شده که می‌تونید از اونها استفاده کنید. بخش دوره‌های آموزشی که ویدئوهای دوره‌های رایگانی که دارم از همینجا در دسترس هست و می‌تونید مشاهده کنید. همینطور صفحه ویدئوها که عمده ویدئوهای من در جاهای دیگر در آن منتشر شده. عمدتا ویدئوها در یوتیوب منتشر شده و بنابراین بدون فیلترشکن احتمالا جای ویدئوها خالی نمایش داده شود.

پارادوکس تجاری نشدن / شدن

لیلا در کست‌باکس و برای اپیزود بالارفتن از نردبان آگاهی کامنتی گذاشت که ذهنم را در چند روز گذشته به‌خودش مشغول کرد. لیلا نوشته:

ممنون از انتشار این محتوا در راستای اهمیت سوال ها! دغدغه ی شما برای رشد و گسترش، قابل درک و ارزشمند هست، اما از فواید "تجاری نشدن" و خاص موندن و خلوت ... هم نمیشه غافل شد. اونچه بعنوان مثال من رو بعد از سالها ... دوباره به مربی برگردوند، همین تجاری نشدنش بود با امید به اصالت و خلاقیت.

اول از لیلا و همه دوستان دیگری که کامنت‌های محبت‌آمیز می‌گذارند ممنونم. چیزی که ذهنم را مشغول کرد آن عبارت «تجاری نشدن» بود.

در ابتدای اپیزود بالا رفتن از نردبان آگاهی، اگر شنیده باشید، توضیح داده بودم که انرژی در فرم‌های مختلف می‌چرخه و تبدیل می‌شه. پول را شاید بشه در زندگی امروز نوعی از انرژی دانست. یعنی ما کاری را انجام می‌دهیم که در قبالش انتظار برگشت انرژی داشته باشیم. حالا پول یک نوع است و انواع دیگر انرژی هم وجود دارد. من بخشی از این انرژی را زمان‌هایی دریافت کرده‌ام که کسی بهم پیغام داده و گفته مثلا چند سال پیش جایی چیزی گفته بودی یا نوشته بودی و باعث شد من تصمیمی بگیرم یا تغییری ایجاد کنم. برای من برگشت چنین چیزی از برگشت پول ارزشمندتر است. چرا که پول چیزی است که در جریان زندگی امروز اجبار برای به‌دست آوردنش وجود دارد اما اثراتی که برای دیگران می‌گذاریم ناشی از انتخابی است که می‌توانست وجود نداشته باشد.

به‌همین دلیل نوشتن، و انتشار پادکست و هر محتوایی که رایگان است برای من از جنس چنین انتخابی است.

اما صادقانه و شفاف باید بگویم که از کسب درآمد هم مثل هر کس دیگری خوشحال می‌شوم و آن هم جای خودش را دارد. در هر صورت مجموع کارهایی که در این سال‌ها در سطح عمومی و نه در پروژه‌های سازمانی انجام داده‌ام برای من باعث ثروت‌اندوزی مالی نشده و البته خودم هم همواره انگار شرمی از دریافت پول بابت این خدمات عمومی داشته‌ام. حالا این وسط افرادی هم بوده‌اند که احتمالا از این موقعیت عدم برخورد تجاری با کارهای عمومی سوء استفاده کرده‌اند.

ایده‌آل من چه شکلی است؟

من علاقه‌ای برای اینکه کارهایی که از این جنس انجام می‌دهم یعنی همین نوشته‌ها، پادکست‌ها و برخی از محتواهای دیگر را کاملا تجاری کنم ندارم. و اینجا منظورم از کاملا تجاری شدن صرفا فروختن چیزی است. در این صورت احتمالا به‌جای اینکه اینجا وقت بگذارم و بنویسم باید بیشتر در اینستاگرام فعالیت کنم، ویدئوهایی بسازم که جلب توجه کند و خودم را در موقعیتی بگذارم که مخاطب باور کند من بهترین انتخابش هستم. من در مورد خودم اساسا نمی‌توانم چنین اطمینانی داشته باشم. در همان اپیزود بالارفتن از نردبان آگاهی توضیح دادم که هر چقدر در این مسیر پیش رفتم سوالات بیشتری است که نمی‌توانم پاسخ دهم. در واقع بیشتر فهمیده‌ام که به‌جای پاسخ‌های قطعی، باید جستجو کرد، برای بعضی چیزها می‌توان پاسخ داشت و بعضی چیزها را می‌شود فهمید و مدیریت کرد.

در همین بستر Substack خیلی از نویسنده‌های خارجی اعضایی دارند که مثلا ماهی ۵ یا ۱۰ دلار بابت نوشته‌ها و تولید محتوا و دانش به آنها پرداخت می‌کنند. من در رویاهای خودم می‌گویم اگر بر اساس آمارهای سایت که نشان می‌دهد حدود ۱۰۰۰ نفر به‌شکل مستمر اینجا را می‌خوانند ماهی ۵۰۰۰۰ تومان به‌عنوان حق اشتراک پرداخت می‌کردند (البته که همه این‌کار را نمی‌کنند) احتمالا چیزها تغییر می‌کرد. مبلغی می‌شد که من بابتش یک پروژه سازمانی را برای مقاصد مالی نمی‌پذیرفتم و بخش بیشتری از زمانم را برای این کار می‌گذاشتم. با خودم فکر می‌کنم که حتما جلسات دوره‌ای می‌گذاشتم و چیزهایی را با جزییات بیشتری برای اعضا منتشر می‌کردم چون زمان بیشتری را برای این‌کار می‌توانستم صرف کنم.

این روش ظاهرا در خارج از ایران پذیرفته شده است اما من ایده‌ای ندارم که چنین چیزی اینجا مورد استقبال قرار گیرد یا نه. واقعا درباره‌اش ایده‌ای ندارم.

برای من این چیزی که می‌گویم، فرمی از کار است که نه تجاری شده که آن را به هرکسی بفروشی و نه صرفا یک کار رایگان است که در زمان‌های نسبتا خالی‌ات بخواهی به آن بپردازی. هر کسی می‌تواند انتخاب کند که این هزینه اشتراک را بدهد یا ندهد. آنوقت من این مسیر را با صرف زمان بیشتری پی خواهم گرفت.

در هر صورت من به‌شکل‌گیری کامیونیتی اثرگذار بیشتر باور دارم تا به صرفا فروش دوره آموزشی. گاهی دوستانم بهم می‌گویند تو یکم خارجی فکر می‌کنی اما اینجا ایرانه. چیزهایی که تو فکر می‌کنی به‌درد اینجا نمی‌خوره. اینجا باید بری به این سمت که مثلا یک دوره درست کنی و قیمتش را برای یک سال برای هر نفر بگذاری ۸۰-۹۰ میلیون تومان، یک دوره هم درست کن قیمتش را بگذار مثلا ۱۰ میلیون تومان. اونوقت ببین چقدر می‌فروشی. عدد رقم‌ها را که حساب می‌کنی جذاب به‌نظر می‌آید. اما من نمی‌توانم این کار را بکنم. نه اینکه مثلا آدم خوب و افتاده حالی هستم. من اصلا انرژی این مدل کار کردن را ندارم. اصلا در ذهنم نمی‌گنجد که این کار را بکنم چون پشت بندش باید به‌مخاطب این اطمینان را بدهم که اگر این دوره را خرید پس زندگی‌اش فلان و بهمان می‌شود. به‌نظرم این بزرگترین دروغی است که اول من به خودم می‌گویم و بعد به شما. از نظر من چنین رویکردی باید ترس‌های آدم‌ها را هدف قرار بدهدکه آنها را مجاب به‌خرید کند. (این دیدگاه هم البته می‌تواند درست نباشد)

خلاصه که این مدل فکری و مدل ایده‌آل من است. اگر در این‌باره دیدگاهی دارید بنویسید یا در نظرسنجی زیر شرکت کنید. برام بسیار جذابه بفهمم مخاطب نسبت به این تعاریفی که من دادم چطور فکر می‌کنه؟ (فارغ از اینکه تصمیم داشته باشم موضوع حق اشتراک را عملی کنم یا نه.)

ممنونم از رضا سلیم‌پور برای دونیت ۱۵۰۰۰۰ تومان و نیما نظرعلی‌پور برای دونیت ۲۵۰۰۰۰ تومان.

مبالغی که شما دونیت می‌کنید رو من صرف هزینه‌های توسعه آموزشی عام‌المنفعه خواهم کرد. اگر از محتوایی که تولید می‌کنم استفاده می‌کنید و براتون کار می‌کنه، می‌تونید دونیت کنید و با یادگیری خودتون به توسعه آموزشی در فضاهای دیگر هم کمک کنید.

از تاریخ ۳۰ خرداد که موضوع دونیت کردن رو مطرح کردم، مبلغ ۲۲۶۰۰۰۰ تومان از طرف شما دونیت شده.

می‌خوام دنیت کنم

گفتگو حسین نصیری با من در برنامه کوزی کرنر

حسین نصیری عزیز که از زمان سخنرانی در رویداد تداکس شناختمش، مدتی است گفتگوهایی با افراد مختلف شکل داده با عنوان Cozy Corner و با تمرکز بر حوزه خلاقیت. چندباری ازم دعوت کرد که در این برنامه مهمانش باشم که من بدقولی کردم و صحبت‌ها به تاخیر افتاد تا بالاخره یک زمانی رو هماهنگ کردیم و در استودیوی جذابش حاضر شدم تا برنامه را ضبط کنیم.

بیش از یک ساعت و نیم صحبت کردیم و مدت‌ها بود که در موقعیت مصاحبه شونده ننشسته بودم. از تجربیاتم درباره کار با سازمان‌ها در پروژه‌های تغییر، اهمیت گفتگو و اینکه در چه زمان‌هایی خلاق‌تر می‌شم صحبت کردیم. برای من گپ زدن با حسین در فضایی که فراهم کرده بود حسابی جذاب شد و حالا که این صحبت منتشر شده امیدوارم شما هم فرصت کنید، ببینید و براتون مفید باشه.

حتما پیشنهاد می‌کنم که در کانال یوتیوب این برنامه عضو بشید و از مجموعه صحبت‌های مهمان‌های دیگه که نکات قابل توجه و جذابی داره استفاده کنید.

همینطور می‌تونید Cozy Corner رو در اینستاگرام هم دنبال کنید.

ویدئو روی یوتیوب منتشر شده و اگر فیلتر شکن روشن دارید از همینجا می‌تونید ببینید یا از طریق این لینک به‌شکل مستقیم از یوتیوب نگاه کنید.

می‌تونید فایل صوتی رو هم از اسپاتیفای و کست‌باکس گوش کنید.

لینک این اپیزود در کست‌باکس

از این هفته یادداشت‌های مهتا قربان‌نیا مشاور خانواده را در خبرنامه‌ها دریافت خواهید کرد:

نقطه پایان واقعاً کجاست؟

حوالی غروب یک روز تعطیل بهم زنگ زد گفت وقت داری بریم کافه بشینیم یه قهوه بخوریم؟

یه اسپرسو دبل رو با دو نفس سر کشید، دستاشو قفل کرد گذاشت روی میز گفت:« خسته شدم بدجوری گیر کردم تو یه سیکل تکراری. همش خشم دارم همش مضطربم. رابطه ما از دور خیلی قشنگه ولی از درون فقط آسیبه! حتی نمیدونم کی داره به اون یکی بیشتر آسیب می‌زنه.»

میدونم اشتباهه میدونم این رابطه به جایی نمی‌رسه ولی نمی‌تونم خودمو قانع کنم که تمومش کنم.

پرسیدم چی باعث میشه با دیدن این رفتارها و اذیت شدن‌ها بازم کنارش بمونی؟ 

گفت از تنهایی می‌ترسم. از اینکه هیچکس نباشه تا بتونم بفهمم "منم وجود دارم".

پرسیدم چیکار می‌کنه برای تو که می‌فهمی وجود داری؟

گفت هیچ کاری برای من نمی‌کنه! گفتم مگه میشه؟ یعنی چی؟

گفت یه نفر هست که بابت هر چیز کوچیکی به من احتیاج داره. این منم که دارم همه چیز رو براش تامین میکنم. به من حس بودن میده، حس قدرت! اما از طرف دیگه حس خشم و اضطراب.

اضطراب از اینکه نکنه یه روزی دیگه به من احتیاج نداشته باشه و بره

خشم از خودم که چرا من هیچی دریافت نمی‌کنم، حالم غالباً بده و هیچ کاری نمی‌تونم برای خودم بکنم؟

 گاهی هم احساس گناه دارم چون وقتی دعوا میشه با یادآوری تموم کارایی که براش کردم تحقیرش می‌کنم. واکنش اونم معمولاً اینه که یه مدت هیچ خبری ازش نمیشه و خودشو از من میگیره!

گفتم اون وقت تو چیکار می‌کنی؟

گفت تمام تلاشم رو می‌کنم که رابطه مون به حالت عادی برگرده و بازم نزدیک شیم.

وضعیت فرسایشی شده برام اما انگار هنوز به اون نقطه نرسیدم که تمومش کنم، چون اگه به اون نقطه نرسیده باشم و تمومش کنم دوباره برمیگردم و اونجا دیگه قطعاً خیلی بیشتر سرخورده میشم!

ازش پرسیدم اون نقطه پایان دقیقاً کجاست؟

گفت جایی که … 

مکث کرد …

دستشو گذاشت روی پیشونیش پایینو نگاه کرد و فکر کرد.

گفت نمی‌دونم!

احساس قدرت گاهی ناشی از انعکاس ویژگی دوست داشتنی خودمون در طرف مقابله نه به خاطر ویژگی‌های خود او. مثلاً نسبت به شریک عاطفیمون احساس برتری داریم چون با انفعالی که از خود نشون میده ویژگی کنترل‌گری که بهش علاقه داریم رو درون ما پررنگ می‌کنه و به طور کلی نیازها و سلایق ما محور قرار می‌گیره.

"هرگاه که دلخواهم باشد تو را کنار خود نگه میدارم و هرگاه که نیازی نداشته باشم تو را نمی‌بینم"

از طرفی دیگر رسیدن به نقطه پایان رابطه مستلزم اینه که ما مواردی از جنس ارزش اخلاقی یا رفتاری برای خودمون داشته باشیم که غیر قابل مذاکره باشه. یعنی به راحتی با شابلون معیارهای طرف مقابل منطبق نشه.

همینجا قابل توجهه که در رابطه عاطفی، انعطاف‌پذیری و توافق ممکنه بر سر مسائلی اتفاق بیفته که نشونه سالم بودن یک رابطه ست و بحث اون جداست. بحث ما جدا شدن و فاصله گرفتن از هویت فردی خود و یکی شدن با دیگری است که گاهی این رو دوست داشتن زیاد و دلبستگی تلقی می‌کنیم اما به خاطرش باج‌های عاطفی زیادی به طرف مقابل میدیم.

"من به حفظ تناسب اندامم پایبندم ولی اگه تو دوست داری باهم هر روز فست فود می‌خوریم، من پوشش نسبتاً راحتی دارم ولی اگه تو دوست داری بسته تر لباس می‌پوشم، من از خونه نشستن متنفرم ولی به خاطر تو کار نمی‌کنم…" 

و کلی مثال دیگه که نشون میده من تمام اولویت‌ها و ارزش‌هام رو مطابق با خواسته طرف مقابل تغییر میدم مثل کسی که خط پایان مسابقه رو برای دونده‌ها جابجا می‌کنه تا هیچوقت بهش نرسن یا کسی که سبد بازی بسکتبال رو طبق نشونه‌گیری بازیکن‌ها با خودش جابجا می‌کنه!

با خودتون به این سوال فکر کنید؛ 

دو یا سه موردی که در رابطه به قدری براتون مهمه که زیرپا گذاشتنش شما رو نسبت به رابطه تون دچار تردید می‌کنه چیه؟

در این مطلب درباره چند موضوع نوشته‌ام و توضیح دادم:

- احمق کردن چیزها که در ادامه موضوع اولد اسکول بودن است.

- چگونه یکسال را اندازه می‌گیری؟ معرفی یک مستند کوتاه و ارزشمند

- درباره مستر کلاس گفتگو

گوشی احمق

مطلب راهنمای کوتاه برای اولداسکول بودن بازخوردهای خیلی خوبی داشت. بعضی‌ها در اینستاگرام پیغام ارسال کردند. دوستانی که حضوری همدیگه رو دیدیدم در موردش صحبت کردند و بعضی‌ها روی ایمیلی که ارسال کرده بودم پاسخ داده بودند. همینطور نظراتی هم در بخش کامنت‌ها نوشته شد. از این بابت خوشحالم و امیدوارم که اون چند خط برای اینکه کمی به آنچه بر ما می‌گذره بیشتر توجه کنیم.

محسن احمدی از دوستان عزیز مطلب کاملی نوشته (به انگلیسی) که پیشنهاد می‌کنم بخونید و به بحث اولد اسکول بودن و رهایی از الگوریتم‌ها بسیار مرتبطه. عنوان مطلبی که محسن نوشته هست How information bubbles shape the realities of our lives و توضیح داده که چطور Digital Echo Chamber باعث می‌شه درک ما از جهان اطرافمون تحت تاثیر قرار بگیره. در یک تعریف کلی Digital Echo Chamber یعنی ما به‌تکرار سراغ اطلاعاتی می‌ریم که دانسته‌های ما رو تایید کنه و به‌این شکل ما زوایای متفاوت و مفاهیم متفاوت از درک خود را از دست می‌دیم. به‌نظر می‌رسه الگوریتم‌ها با یادگیری سلیقه ما چنین کاری با ما انجام می‌دهند.

Freedom Narratives

How do information bubbles shape the realities of our lives?

Our real lives are deeply influenced by the vast digital windows in which we spend much of our time. These information bubbles profoundly affect our perceptions and interactions. Social media platforms, praised as global mediums, often paradoxically function as echo chambers—closed environments where similar views are amplified and dissenting voices are…

Read more

2 years ago · 2 likes · Mohsen AHMADI

بعد از اینکه اون ایمیل رو براتون فرستادم یادم اومد که یک‌بار با دوست و منتور آمریکایی (تاکید بر آمریکایی بودن به‌معنی اینکه مثلا من با خارجی‌ها در ارتباطم نیست بلکه تاکیدم از اشاره به آمریکایی بودن اشاره به تفاوت فرهنگی داره) درباره فعالیت در شبکه‌های اجتماعی صحبت می‌کردیم و اون هم همیشه می‌گفت من برام سواله مثلا مشاور یا متخصصی که هر روز پست‌های مختلف در شبکه‌های اجتماعی می‌گذاره کی کار می‌کنه؟

و موضوع این بود که کار عمیق و اثرگذار با چنین فعالیت‌هایی عملا در تضاده. خودش هم یک آیفون قدیمی داره که روش غیر از اپ‌های ضروری هیچ چیز دیگه‌ای نداره.

حالا در مورد همین گوشی و حجم اپ‌ها و بازی‌ها و ... یک مفهومی وجود داره که شاید شنیده باشید به اسم Dump Phone یا همون گوشی احمق. اگر همین عبارت رو در یوتیوب سرچ کنید کلی ویدئو درباره‌اش خواهید دید که آدم‌ها یا از گوشی‌های ساده استفاده می‌کنند یا می‌رن به سمت استفاده از اپ‌های ضروری و چیزهای اضافی روی گوشی نصب نمی‌کنند.

رضا سلیم‌پور در پای همون مطلب یک کامنت گذاشته بود که قابل توجهه:

سلام امیر جان

این فیلم پرفکت دیز رو من دیدم و تقریبا به هرکسی که فکر میکنم هنوز دل در گرو اولد اسکول بودن داره پیشنهاد میکنم.

چیزی که نظرم رو خیلی جلب کرد استانه نیاز بود.

به عکاسی نیاز داری؟ دوربین عکاسی که برات اینکار رو میکنه کافیه نیاز نیست گرفتار مگا پیکسل بشی.

نیاز به تلفن همراه داری گوشی که بتونی زنگ بزنی و باهاش تماس داشته باشی همون گوشی که ده سال قبل خریدی کفایت میکنه گردش و ورزش و تفریح میخوای همون دوچرخه کفایت میکنه

دوستی و رفاقت میخوای کسایی که بهشون خدمت میکنی و از خدمتت راضی هستند کفایت می‌کنه ارامش میخوای کتاب و گیاهانی که بهشون علاقه داری کفایت میکنه.

یک آستانه معقول و محدود و لذتهای کوچیک در همون محدود میتونه خیلی با ارزش تر واقعی و ساده و خالص تر از خیلی از چیزهای القا شده باشه.

اگر از همین مفهوم کافی بودن و Dump Phone در کنار هم استفاده کنیم، به‌نظر میاد که راه بهره‌بردن از زمان و حتی درک احساس رضایت در احمق کردن چیزهایه که می‌تونه مزاحمت ایجاد کنه.

اگر شیوه خاصی برای اولداسکول بودن دارید در کامنت‌ها بنویسید که دیگران هم استفاده کنند.

Leave a comment

این مورد هم جالب بود:

چگونه یکسال را اندازه می‌گیری؟

هفته قبل یک مستند کوتاه ۳۰ دقیقه‌ای دیدم با عنوان ?How do you measure a year

این مستند ساخته Jay Rosenblatt کارگردان و مستندساز مستقل است و جذابیت این فیلمش به این دلیله که از دو سالگی دخترش، در روز تولدش یک تعدادی سوال را از او می‌پرسد و این پروسه را تا هجده‌سالگی دخترش ادامه داده. برای من که پدر یک دختر هستم دیدن فیلم بسیار اثرگذار بود. غیر از رابطه پدر و دختری شما می‌تونید در سی دقیقه سیر تحول و بلوغ انسان و درکش از دنیا رو مشاهده کنید و حتی کارگردان به‌سادگی مخاطب رو هم درگیر سوالاتی می‌کنه که به‌نظر بدیهی میان.

پیشنهاد می‌کنم که چه فرزند دارید و چه ندارید این فیلم رو ببینید. در پلتفرم‌های ایرانی موجوده.

وسط‌های دیدن فیلم، تارا دخترم (۴ ساله) اومد و گفت بابا چی می‌بینی. گفتم این یه فیلمه که یه دختری توش هست و باباش هر سال ازش فیلم گرفته. گفت عه! چه باحال مثل تو که از من فیلم می‌گیری! گفتم آره و ادامه دادم دوست داری با هم ببینیم؟ گفت آره و اومد تو بغلم دراز کشید. یکم که از فیلم گذشت گفتم دوست داری ما هم مثل این فیلم رو بسازیم؟ گفت آره خیلی فکر خوبیه.

خلاصه میکروفن و دوربین و رو آماده کردم. تارا رفت روی کاناپه نشست و من شروع کردم ازش سوال کردن. بعد از چندتا سوال به‌ذهنم رسید ازش بپرسم که الان به دلت گوش کن، ببین دلت چی بهت می‌گه تو بلند بگو.

من با ذهن خودم فکر کردن عجب سوالی پرسیدم. جواب تارا بعد از کمی مکث که انگار داشت به دلش گوش می‌داد این بود:

دلم می‌گه الان می‌خوام خیلی غذا بخورم. گشنمه :)

به‌همین سادگی. دل شما بهتون چی می‌گه؟

Leave a comment

درباره مستر کلاس گفتگو

در ۶-۷ سال گذشته بیشرین موضوع‌هایی که در سازمان‌ها با آنها روبرو بودم و ازم خواسته شده بهشون بپردازم موضوع گفتگو کردن افراد با هم بوده و عمده پروژه‌های من هم از جنسی بوده که کمک کنم افراد در بخش‌های مختلف بیشتر بتونن به‌شیوه‌ای با هم صحبت کنند که منجر به حل مسئله بشه و نه پیچیده‌تر شدن مسائل. پارسال تصمیم گرفتم که تجربیاتی که این مدت به‌دست آوردم رو در چارچوب دوره‌ای با عنوان مسترکلاس گفتگو ارائه بدم. (احتمالا ممکنه چندتا ویدئو که در اینستاگرام گذاشته بودم رو دیده باشید)

برای تهیه ویدئوها با یک تیم فیلم‌برداری هماهنگ کردیم و ضبط دوره رو استارت زدیم. بعد از ضبط چند قسمت (که ایده این بود که شبیه دوره‌های مسترکلاس بشه)، ویدئوها رو که دیدم احساس کردم اون چیزی نیست که می‌خواستم بشه. فکر کردم اگر قراره درباره گفتگو حرف زده بشه باید فضا راحت‌تر از این حرف‌ها باشه. گفتگو کردن یک اقدام انسانی و بنیادینه و نباید بره به فضای لوکس و ساختگی. بخاطر همین تصمیم گرفتم اون روند رو متوقف کنم (با اینکه زمان خوبی براش صرف شده بود). حالا شما بذارید به حساب کمال‌گرایی یا هر اسم دیگه‌ای که می‌شه براش گذاشت. اما هرکاری کردم دیدم به دلم نمی‌نشینه. یکم وقفه دادم در کار (البته مشغله زیاد هم دخیل بود) و بعد در فضایی ساده‌تر شروع کردم به ضبط و سعی کردم بیشتر از اینکه بخوام چارچوب‌دار صحبت کنم بیشتر تجربه و قصه بگم و این مجموعه ویدئوها تبدیل بشه به جریانی که کمک کنه مخاطب هم اهمیت گفتگو رو درک کنه و هم قدم به قدم بتونه پیش بیاد و از خلال قصه‌ها و مفاهیم راه خودش رو بسازه.

اگر دوست دارید که در لیست اطلا‌ع‌رسانی اختصاصی این دوره باشید و یکسری از ویدئوهای اولیه رو رایگان دریافت کنید فرم زیر رو پر کنید تا از طریق ایمیل و تلفن اطلاعات رو دریافت کنید.

می‌خوام عضو بشم

تا هفته آینده و اپیزود جدید پادکست

خوب ببینید و خوب بشنوید...

امیر

به یاد فرامرز اصلانی که آوازش خاطرات زیادی ساخت.

ویدئوی کامل کوله‌پشتی ۱۴۰۳

همونطور که در ایمیل قبل توضیح دادم ویدئوهای کوله‌پشتی برای ۱۴۰۳ در کانال یوتیوب منتشر شد. کوله‌پشتی پروژه‌ای بود که از حوالی سال ۱۳۹۰ برای مرور تجربیات فردی و تبدیل آن به تجربیات جمعی شکل گرفت و من هر سال افراد رو دعوت می‌کنم که تجربیات مثبت و منفی خودشون از سالی که گذشت را با هم به‌اشتراک بگذارند.

در این دو ویدئو مواردی که فکر می‌کنم برای سال جدید مهم است را توضیح داده‌ام و در کوله گذاشته‌ام.

قسمت اول:

- نقاشی ایکاروس اثر هنری ماتیس و اهمیت پذیرش کامل خود

- بلیت بازی ابهام و اینکه چرا مهارت رویارویی با ابهام یک الزامه

مشاهده قسمت اول

قسمت دوم:

- تبدیل خودخواهی به اثرگذاری یا زندگی در شرایط تورمی با ما چه می‌کند.

- نقاشی هنر مکالمه اثر هنری ماتیس یا چرا گفتگو کردن مهارت کلیدی خواهد بود

- جعبه پارادوکس معنا یا چرا باید دست از در جستجوی معنا بودن کشید

مشاهده قسمت دوم

نامه به آقای هنکس - قسمت چهارم

قسمت اول - قسمت دوم - قسمت سوم

آقای هنکس من هرگز اینگونه به وسایل قدیمی فکر نکرده بودم. اما فروشنده با آن سبیل‌های خاکستری و پیچ‌دارش که میانه‌ی آن معلوم بود از دود سیگار به زردی می‌زند توجهم را به موضوع مهمی جلب کرد. تمام آن وسایل قصه داشتند و تعریف کردن قصه‌ها بهترین بهانه‌ی آشنایی‌هاست. تعریف کردن قصه‌ها بهترین روش عمیق شدن رابطه‌هاست. آقای هنکس عزیز، شما بهتر از من می‌دانید که ما در بازگویی قصه‌هاست که به درک بالایی از هم می‌رسیم. تصور کنید که یک مغازه‌ی عطیقه‌فروشی بهترین مکان گپ و گفت دنیا باشد. بسیار بیشتر از کافه‌ها حتی. چه کسی میتواند اینگونه تصور کند؟

عطیقه‌فروشانی که من دیده‌ام انگار که می‌خواهند یک جنس قدیمی حتی بی‌ارزش را به قیمت چند برابر به تو بفروشند. اما این مرد اینگونه نبود.

قهوه را در یک لیوان فلزی به رنگ شیری با لبه‌های سبز آورد. بدنه لیوان پریدگی رنگ‌های زیادی دیده می‌شد. حتما آن هم یکی از همان عطیقه‌ها بوده است. حالا که قرار بود درباره قصه‌ها گپ بزنیم چه بهتر از نوشیدن قهوه در لیوانی که خودش می‌توانسته پر از قصه از گذشته باشد.

مرد مغازه‌دار لیوان به دست آمد و نشست و بدون معطلی و لختی فراموش‌کاری برگشت سر صحبتش. داشتم می‌گفتم که رمینگتون اول اسلحه می‌ساخت...

شجاعت افشای خود

این ویدئو درباره آسیب‌پذیری است و مردی قصه خودش را تعریف می‌کند که چطور از ترومای آزار جنسی در کودکی عبور کرده. دیدنش را توصیه می‌کنم. نگاهش به زندگی نکات عمیقی دارد.

Sometimes we really have to hit rock bottom before we turn around. Something had to change. I couldn't stay like this. I wasn't going to live the rest of my life like this. It's not something outside of me that needs to change. I need to change. I need to heal this.

تماشای ویدئو در یوتیوب

صدا کنترل‌ناپذیرترین پدیده جهان است. چیزها را می‌توان ندید، می‌توان لمس نکرد اما صدا را نمی‌توان نشنید.

برای شنیدن دیگری، باید از هویت خود رها شد و اجازه داد که حتی برای لحظه‌ای بخشی از او شویم. اینگونه است که می‌توانیم او را عمیق درک کنیم و جادوی شنیدن عمیق دیگری، در این است که ما را نو می‌کند. هر شنیدنی ما را به صداهایی از خود که کمتر شنیده‌ایم، پیوند می‌زند.

حالا می‌شنوی؟

صدای پای بهار می‌آید

و ما را دعوت می‌کند به شنیدن

به رها شدن از خود

و بازگشتن به خود

تا جوانه زدن در رابطه‌ها

سال نو مبارک

امیر مهرانی

یک نکته مهم!

روز پنجم فروردین ۱۴۰۳ ویدئویی در کانال یوتیوب منتشر می‌کنم با عنوان کوله‌پشتی برای ۱۴۰۳. درباره پنج موردی که در سال جدید می‌تونه در کار و زندگی موثر باشه صحبت کرده‌ام. اگر تا الان عضو نشده‌اید، حتما در کانال Subscribe کنید و علامت زنگوله را بزنید که از زمان انتشار مطلع شوید. ویدئو در دو قسمت منتشر خواهد شد.

اگر لینک بالا کار نکرد این لینک را در مرورگر کپی کنید و به کانال یوتیوب بروید:

https://www.youtube.com/@thecoachAM

به‌یاد کودکان سیستان و بلوچستان که در آب خوابیدند.

اپیزود پاسخ به پرسش‌ها

در آخرین اپیزود سال ۱۴۰۲ به شش سوال از پرسش‌هایی که مطرح کرده بودید پاسخ دادم. عنوان سوال و دقیقع مربوط به هر سوال رو می‌تونید در ادامه ببینید.

دقیقه ۰۳:۱۵

سوال اول: با آدم‌هایی که قاعده ارتباط موثر را رعایت نمی‌کنند چه‌کار کنیم؟

دقیقه ۱۵:۲۳

سوال دوم: آیا خودارزیابی به ما اطلاعات دقیقی می‌دهد؟

دقیقه ۱۹:۰۹

سوال سوم: آیا هورمون‌ها واقعا رفتارما را تعیین می‌کنند؟

دقیقه ۲۴:۱۳

سوال چهارم: مرز تبعیت و انفعال کجاست؟

دقیقه ۲۷:۱۵

سوال پنجم: در مدیریت تیم چه رویکردی باید داشته باشیم که اعضای تیم بابت کارهایی که ازشون می‌خوایم ناراحت نشن. دقیقه ۲۷:۱۵

دقیقه ۳۰:۰۵

سوال آخر: تا کجا می‌شه محبت کرد که نتیجه منفی نداشته باشه؟

به این اپیزود گوش کنید و اگر سوالی داشتید که می‌خواهید من پاسخ بدم می‌تونیم در بخش کامنت‌های خبرنامه برام بنویسید یا به همین ایمیل ریپلای بزنید.

به این اپیزود گوش بدید

لینک دریافت از کانال تلگرام

فیلم کوتاه آخرین تعمیرگاه

وقتی درباره معنای زندگی صحبت می‌کنیم همونطور که اگر در اپیزود از بیلاخ تا لایک توضیح دادم و اگر شنیده باشید انگار ما باید در جستجوی معنایی گمشده باشیم در حالیکه معنا می‌تواند همینجا و همین‌کاری باشد که انجام می‌دهیم. معنا می‌تواند نتیجه و اثر کار ما برای خودمان و دیگران باشد.

معنا در قصه‌ای است که می‌گوییم.

مستند کوتاه The Last Repair Shop نامزد اسکار ۲۰۲۴ بوده و قصه‌ی تعمیرگاه آلات موسیقی کودکان است که کارکنانش چرایی مهمی برای انجام کارشان دارند. چرایی‌ای که برای خودشان معنادار است. در این مستند با قصه و گذشته این کارکنان و پیوندشان به امروز همراه می‌شیم.

توصیه قوی می‌کنم که این فیلم رو ببینید.

تماشای فیلم

چطور برای تراپی آماده شویم؟

این مقاله درباره آماده‌شدن برای جلسات تراپی است و راه‌کارها و رویکردهایی را مطرح می‌کند که کمک می‌کند این جلسات موثر باشند. این مقاله را با هایلایت‌های من برای بخش‌هایی که مهم بوده می‌توانید بخوانید.

خواندن مقاله

در مورد تراپی و مشاور حتما شما بهتر از من می‌دونید که باید پیش افراد با تجربه برید. من بسیار زیاد می‌شنوم از دوستانی که پیش مشاور و تراپیست می‌روند اما صرفا با حرف‌های از جنس کتاب‌های زرد روانشناسی روبرو می‌شوند. الزاما افرادی که در جایی مثل اینستاگرام مخاطب بالا دارند، روانشناسان درجه یکی نیستند.

از یادداشت‌های شخصی

نامه‌ای به آقای هنکس - قسمت سوم

قسمت اول و دوم را می‌توانید بخوانید.

بعد از مدت‌ها جستجو دست آخر موفق شدم. بین وسایل یک عطیقه فروش ماشین تحریر مدل رمینگتون ۱۹۴۰ را پیدا کردم. دستگاه را که دیدم از فرط خوشحالی چنان لبخندی زدم که فروشنده بلافاصله متوجه تغییر حالاتم شد و پرسید:

— خیلی وقت بود دنبالش می‌گشتی؟

- دقیقا نه دنبال این دستگاه و این مدل. دنبال یک ماشین تحریر مناسب می‌گشتم. حالا پیدایش کرده‌ام و چه بهتر از یک مدل رمینگتون؟

— سازنده‌های رمینگتون آدم‌های جالبی بودند. می‌دانستی که اول تفنگ می‌ساختند؟

- نه در جریان نبودم!

— بله تفنگ می‌ساختند. ماجراهای متفاوتی درباره‌شان نقل می‌شود. بعضی‌ها می‌گویند که آقای رمینگتون می‌خواسته یک اسلحه بخرد اما پول نداشته و تصمیم می‌گیرد که خودش آن را بسازد. بعد کسب و کارش می‌شود ساخت اسلحه. ‌کم‌کم پسرانش هم بهش می‌پیوندند و اسم کمپانی‌شان را می‌گذارند رمینگتون و پسران.

- چطور به ماشین تحریر رسیدند؟

— قبل از اینکه تعریف کنم بگو ببینم قهوه می‌خوری؟

- معمول نیست که برای خرید بیایی و به قهوه هم مهمان شوی.

— این وسایل قدیمی که در این مغازه جمع شده‌اند همه قصه‌ای دارند. اینجا بهترین جای گپ و گفت در دنیاست. جایی هم که محل گپ و گفت باشد چای و قهوه‌اش باید براه باشد.

این آخرین خبرنامه سال ۱۴۰۲ بود.

امیدوارم تعطیلات عید بهتون خوش بگذره و لذت ببرید.

امیر مهرانی

ساکنین شهر سوم

اپیزود جدید پادکست مربی با عنوان ساکنین شهر سوم آدم‌های معمولی بودند منتشر شد. در این اپیزود با من به سه شهر سفر می‌کنید و در هر شهر ویژگی‌هایی را می‌بینیم که می‌تواند در کار و زندگی ما اثرگذار باشد. این اپیزود درباره معمولی بودن، فشار اجتماعی عالی بودن و رهایی از آن است.

شنیدن اپیزود در کست‌باکس

معمولی بودن در جهان امروز سخت‌تر از بهترین بودن است.

این اپیزود را از طریق کانال تلگرام هم می‌توانید گوش کنید.

شروع‌ها و پایان‌ها (هدیه عید)

احتمالا شما هم درگیر جمع و جور کردن کارهای پایان سال هستید و فشار کار در این روزها افزایش پیدا می‌کنه.

ممکنه حتی براتون این سوال پیش بیاد که واقعا چه چیزی قراره متفاوت باشه که تو روزهای آخر سال کارها فشرده می‌شوند. به‌لحاظ روانی ما نیاز داریم تا نقطه بگذاریم. نقطه برای اینکه به خودمون بگیم مرحله‌ای را تمام کردیم و وارد مرحله‌ای تازه شده‌ایم. چنین موقعیت‌هایی مثل پایان و شروع سال فرصت پایان دادن است. پایان دادن یا بستن به ما احساس کامل شدن می‌دهد و فرصت می‌دهد که بتوانیم برای قدم‌های بعدی دوباره شروع کنیم. شاید مسخره به‌نظر برسد اما چیزی شبیه دوش گرفتن است. چیزی شبیه خوابیدن و دوباره بیدار شدن. ما هر روز در حال پایان دادن و شروع کردن هستیم.

در همین موقعیت‌های دوباره شروع کردن، ما به آینده فکر می‌کنیم و به کارهایی که می‌خواهیم انجام دهیم. به اینکه چه دستاوردهایی داشته باشیم یه چطور آدمی باشیم و خلاصه تصمیم‌های مختلفی می‌گیریم که احتمالا در رسیدن به بخشی از آنها هم موفق نخواهیم بود.

فارغ از اینکه محتوای اهداف و رویکردهای ما چگونه است، شیوه تفکر ما نسبت به آینده مهم است.

سال گذشته همین روزها وبیناری برگزار کردم با عنوان Sensemaking.

این شیوه، رویکردی است برای حرکت در مسیر مبهم و پیچیده. این شیوه می‌تواند در مدیریت مسیر زندگی و سازمانی به‌شما کمک کند.

برای پایان امسال ویدئوی کامل این وبینار را به‌شکل رایگان در کانال یوتیوب گذاشته‌ام. حتما عضو کانال یوتیوب بشید و امیدوارم این هدیه کوچک برای حرکت به سمت روزهای پیش‌رو و در مواجهه با چالش‌ها بهتون کمک کنه.

مشاهده ویدئو

از یادداشت‌های شخصی

نامه‌ای به آقای هنکس - قسمت دوم

قسمت اول این نامه را می‌‌توانید اینجا بخوانید.

آقای هنکس!

شما در تمام زندگی‌تان نوشته‌اید و بهتر از هرکسی می‌دانید که کلمات انسان ریشه در احساساتش دارد. وقتی می‌خواهی چیزی عمیق بگویی، حداقل در نگاه خودت عمیق، باید شرایط را فراهم کنی. باید در جای درست بنشینی. باید با ریتم درست پیش‌بروی! برای اینکه بتوانی به خوبی بنویسی باید نور هم به میزان کافی باشد. حالا فرض کنید من از یک دستیار صوتی استفاده کنم. فرض کنید فقط هدفم این باشد که هرچه در لحظه به ذهنم می‌رسد را بگویم و آنها تبدیل به متن شوند. فارغ از میزان خطای این دستیاران صوتی، من فضای ارتباط را تغییر داده‌ام. مثل این است که به دیدار دوستی می‌خواهی بروی که برایت عزیز است. می‌توانی برای اینکه دست خالی به منزلش نروی چیزی مثل یک شکلات بخری و بروی یا اینکه به این فکر کنی که چه چیزی می‌تواند خوشحالش کند. دست آخر ممکن است با یک هدیه ارزان و کوچک پیش او بروی. مسئله ارزش مالی نیست. در لحظه ی تقدیم آن هدیه، احساس است که منتقل می‌شود. آنجا است که بندهای ارتباط به هم محکم‌تر پیوند می‌خورند. دلیلش این است که تو آن کاری که باید را انجام داده‌ای. حالا ماجرای نوشتن این نامه‌ها با ماشین تحریر هم برای من اینگونه است. من باید آن زمان را می‌گذاشتم تا امیدوار باشم که احساسم منتقل می‌شود.

خلاقیت بر علیه حرکت

مدت‌هاست که از موتور برای رفت و آمد استفاده می‌کنم. روزهای ابتدایی اینگونه بود که از موتور سواری لذت می‌بردم. کم‌کم این لذت تبدیل به عادت شد. و موتور برایم تبدیل به وسیله‌ای شد که صرفا می‌توانم زودتر از ماشین به مقاصد موردنظرم برسم. اینطور که انگار وسیله‌ای شد برای مواجهه با ترافیک سردردآور تهران.

سرعتی که ما امروز در زندگی تجربه می‌کنیم با طبیعت ما سازگار نیست. ما به‌شکل تاریخی برای این سبک زندگی که امروز تجربه می‌کنیم طراحی نشده‌ایم. مثلا ابزار کاهش استرس و بازآفرینی‌مان در گذشته قصه‌گویی، رقص و برگزاری مراسم‌های عمدتا جمعی مطابق با سنت‌های هر اجتماع بوده. اما چیزی که امروز تجربه می‌کنیم کاملا متفاوت است. ما تلاش می‌کنیم در فضاهای فردی مثل اتاق تراپی خودمان را درمان کنیم چون نمایان شدن اشکالات و ضعف‌ها می‌تواند ما را در جمع دچار چالش‌های جدی کند و در برابر اتهام قرار بگیریم. شیوه معماری امروز بر اساس جدا کردن فضاها است تا اتصال. مثلا در کوچه‌های قدیم یزد که قدم بزنید می‌بینید که در سقف کوچه‌ها اتاق‌های مشترکی وجود داشته که دو خانه در دو طرف کوچه را به‌هم متصل می‌کرده. آنجا فضای اشتراکی بوده برای مهمان‌داری.

از دوره صنعتی تا امروز را که نگاه کنیم می‌بینیم که قدرت خلاقیت و نوآوری ما در این جهت به‌ما کمک کرده که کمتر حرکت کنیم. برای سفارش غذا، برای خرید، برای زود رسیدن و ...

ما خلاقیت خود را انگار بر علیه طبیعت خودمان استفاده کرده‌ایم. کمتر تحرک داشتنمان باعث شده تا تنهاتر باشیم. اگر مثل من در میان‌سالی‌تان باشید حتما یادتان می‌آید که خرید نان در گذشته موقعیت احوال‌پرسی با هم‌محلی‌ها بود و ما امروز در بخش‌های عمده‌ای از شهرها چیزی به اسم هم‌محلی نمی‌بینیم. در واقع هم‌محلی بودن یک کامیونیتی بود که همدیگر را در چالش‌ها حمایت می‌کردند.

جسیکا کرافت در این مقاله با عنوان How to Rewild Yourself به این موضوع پرداخته که چه کارهایی در بستر زندگی شهری می‌توان انجام داد تا بتوانیم شاید کمی به طبیعت خود بازگردیم.

تا دوشنبه دو هفته آینده

خوب باشید و امیدوارم روزهای پایان سال براتون موثر پیش بره.

امیر مهرانی

شما این ایمیل را دریافت کردید به این دلیل که در لیست اعضای سایت thecoach.ir بوده‌اید.

شما من رو از محتوایی که در این سایت منتشر کرده‌ام می‌شناسید و احتمالا تعدادی از شما هم در دوره‌های شناخت توانایی‌ها و پلاتو که در سال‌های قبل برگزار می‌شد شرکت کرده‌اید.

به آمارهای سنی بازدیدکنندگان سایت که نگاه می‌کنم می‌بینم که همه با هم پیرتر شده‌ایم. قبل‌ترها بازدیدکننده‌ها از رده ۲۵ تا ۳۵ بودند و حالا رده سنی بازدید کنندگان ده‌سال جابه‌جا شده. یعنی بیشترین بازدیدها از رده سنی ۳۵ تا ۴۵ است. چیزی که در این سال‌ها فهمیده‌ام فارغ از سن و سال این است که کیفیت زندگی ما وابستگی زیادی به کیفیت پرسش‌هایی دارد که برای خودمان طرح می‌کنیم.

قرار ما دوشنبه‌ها هر دو هفته یک‌بار

شما این خبرنامه را هر دو هفته‌یک‌بار در روزهای دوشنبه دریافت می‌کنید. در هر دو هفته من درباره موضوع‌هایی در زمینه تحول فردی و سازمانی مطالبی رو براتون ارسال می‌کنم.

در سال‌های گذشته که کمتر فعال بودم، بسیار زیاد تجربه کردم که تغییر و تحول از تغییر در گفتگوها حاصل می‌شه و شما می‌تونید این خبرنامه را بهانه‌ای برای شکل‌دهی گفتگوهای مشترک افرادی که نسبت به خود و محیط‌شان دغدغه‌دارند فرض کنید.

سری جدید پادکست مربی

برای شروع می‌تونید سری جدید پادکست مربی رو گوش کنید. درباره مباحثی در زمینه دیالوگ، عدم‌قطعیت، تناقض‌های ما و شکل‌گیری و تغییر مفاهیم در جوامع انسانی و ...

قسمت اول: مشعلی در دستان ما

قسمت دوم: گفتگوهای بداهه

قسمت سوم:‌ تک‌گویی و خودتجویزگری

قسمت چهارم: با عدم قطعیت چه‌کار کنیم؟

قسمت پنجم: ۱۰ راه‌کار برای از بین بردن روابط

قسمت ششم: از بیلاخ تا لایک

قسمت هفتم: هفت و پانزده دقیقه عصر

قسمت هشتم: گربه، کافه، کارگاه و تناقض‌های ما

پادکست مربی

کانال یوتیوب

در کانال یوتیوب ویدئوهای آموزشی، وبینارها و سمینارها را منتشر می‌کنم که برای همه در دسترس باشد. حتما عضو کانال یوتیوب بشید.

اگر به موضوع تغییر فضای تعارض و تفاوت به همکاری و خلق آینده علاقه دارید روی این لینک کلیک کنید و سه قسمت ویدئوهای Theory U را مشاهده کنید.

از یادداشت‌های شخصی

نامه‌ای به آقای هنکس - قسمت اول

یک متنی از لابه‌لای یادداشت‌های شخصی پیدا کردم که اینجا آوردمش.

من شما را ندیده‌ام و احتمالا هم هرگز نخواهم دید. شاید دلیلی برای نامه‌نگاری هم وجود نداشته باشد. شاید تمام این نامه‌ها در صندوق پستی کنار خانه‌ی شما جمع شوند و هرگز گشوده نشوند. نمی‌دانم! شاید هم توسط شما خوانده شوند. اما من چاره‌ای جز نوشتن ندارم. اگر شما این نامه‌ها را بخوانید که چه عالی. نامه نوشته می‌شود که خوانده شود. اما اگر هم موریانه‌ها این کاغذها را جویدند یا آب باران این کاغذها را آنقدر نمدار کند تا بپوسند هم من مجبور به نوشتن هستم. نمی‌توانم غمگینی یا حتی سرخوردگی خودم را از خوانده نشدن نامه‌ها انکار کنم. هر نامه‌ای برای خوانده شدن نوشته می‌شود. اما از آنجایی که چاره‌ای جز نوشتن ندارم بنابراین به‌خودم یک دلداری مثبت‌اندیشانه‌ای می‌دهم که شاید شما در زمانی، حوصله کنید و آنها را بخوانید.

من برای اینکه این نامه‌ها را به شما بنویسم در هزار سوراخ دنبال دست‌فروشان و عطیقه‌فروشانی گشتم که بتوانم لای وسایلشان یک دستگاه ماشین تحریر پیدا کنم. شاید بپرسید با وجود کامپیوتر و حتی دستیاران صوتی که می‌توانند صوت را به متن تبدیل کنند چرا باید سراغ ماشین تحریر رفت؟

تا بعد…

خوب باشید

امیر مهرانی